Archiwa tagu: druk_wypukly

Natalia Anna Kalisz

Natalia Anna Kalisz, Machina naprawiająca dusze, 2017, 83,5x69,5cm, technika mieszana, odbitka e.a., papier Hahnemuhle, sygn. dat. p.d., (reprodukcja udostępniona przez artystkę – nataliakalisz.com)

Natalia Anna Kalisz, Machina naprawiająca dusze, 2017, 83,5×69,5cm, technika mieszana, odbitka e.a., papier Hahnemuhle, sygn. dat. p.d., (reprodukcja udostępniona przez artystkę – nataliakalisz.com)

Soma (ciało) i Psyche (umysł) są dwoma podstawowymi elementami bycia człowieka, jakie budują jego wartość i indywidualne poczucie siebie. Ciało to bezpieczny grunt i miejsce egzystowania dla istot czujących. Równocześnie jest to zmysłowa przestrzeń dla umysłu i jego aktywności, czyli zasadniczo myśli, które jako przejaw unikalnego istnienia, wiążą świat zewnętrzny oraz wciąż stwarzającego go na nowo myślącego kreatora w jedność.

Cielesna substancja, jako istotny wycinek materialnej struktury, stanowi doskonałe odbicie nieprzerwanie napływających myśli, obciążanych lękami i radościami, i zapamiętywanych na planie fizycznym. Są to wewnętrzne przeżycia, które wynikają z życiowej historii, toczącej się poza ową cielesną granicą. Na skutek namacalnych wydarzeń, w ludzkiej somie pojawiają się uczucia i emocje, i te nieakceptowane przez jednostkę zazwyczaj pozostają tłumione w ciele, tym samym negatywnie odbijając się na jego stanie psychofizycznym. A dotychczasowe doświadczenia, również negatywne, nie mają osłabiać dalszego istnienia, a wyposażać w kształtującą się w ten sposób mądrość, konieczną do dalszego, osobowego rozwoju. Psychologiczne przejścia pozostawiają bowiem drażliwe, emocjonalne ślady, które w dalszym czasie mają największe znaczenie dla osobistego odczuwania i związanego z tym utrzymywania potencjału, jaki jest niezbędny do czynnej kreacji i samorealizacji.  Czytaj dalej

Pracownia Podstaw Grafiki Warsztatowej – Galeria ASP w Łodzi

Łukasz Milewski, Bałtycka drzemka, akwaforta, (reprodukcja: zdjęcie autora blogu, wykonane w Galerii ASP w Łodzi, ul. Piotrkowska 68)

Łukasz Milewski, Bałtycka drzemka, akwaforta, (reprodukcja: zdjęcie autora blogu, wykonane w Galerii ASP w Łodzi, ul. Piotrkowska 68)

W Galerii ASP przy ulicy Piotrkowskiej 68 w Łodzi, we wrześniu 2016 roku odbyła się wystawa prac studentów, uczęszczających do Pracowni Podstaw Grafiki Warsztatowej, utworzonej przez profesora Jerzego Leszka Stanieckiego w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Specyfika tworzenia w czasie studiów artystycznych i wprowadzania do technik graficznych w pracowni prof.Stanieckiego jest zasadniczo skupiona na warsztacie graficznym, poznawaniu metod druku wypukłego jak między innymi linoryt, wklęsłego, np. akwaforta, sucha igła oraz druku płaskiego, najczęściej litografii. Nie powinien więc dziwić fakt poruszania się studentów w obszarze tematyki łatwo dostępnej dla kreatora obrazów, jak pejzażu miejskiego, licznych obiektów Natury lub scen rodzajowych oraz przedstawień ludzi czy zwierząt.

Jednakże warto przyjrzeć się, jak wygląda kreska, która wpływa na formę obrazu graficznego a stanowi dodatkowo podpis lub charakterystyczny dla danego twórcy zestaw znaków graficznego pisma, które to pomimo że dopiero powstaje, już może być znakiem rozpoznawczym młodego artysty. Czytaj dalej

Nowy Gipsoryt

Sebastian Grochocki, Faeton (…), czyli w drodze do pałacu Heliosa, 2014, gipsoryt, linoryt, druk ręczny, 28,3×65,3_cm (skan z katalogu do wystawy „Nowy Gipsoryt”, Manufaktura, Łódź 2015)

Sebastian Grochocki, Faeton (…), czyli w drodze do pałacu Heliosa, 2014, gipsoryt, linoryt, druk ręczny, 28,3×65,3_cm (skan z katalogu do wystawy „Nowy Gipsoryt”, Manufaktura, Łódź 2015)

W łódzkiej Manufakturze, a dokładnie w Muzeum Fabryki, w 2015 roku, miała miejsce interesująca wystawa pod tytułem Nowy Gipsoryt. Jej autorami byli studenci i absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi: Marcin Wydrzyński (ur. 1989, Łódź), Sebastian Grochocki (1988, Łódź) oraz Szymon Ryczek (ur. 1991, Łódź).

To „zdarzenie” w sztuce, czyli „Nowy gipsoryt”, miało duże znaczenie nie tylko dlatego, iż wymieniona w nazwie wystawy technika graficzna jest stosunkowo rzadko stosowana w Polsce. Również z uwagi na wysoką wartość i nową jakość artystyczną przedstawianych prac, jak najbardziej zasługujących na miano sztuki współczesnej XXI wieku. Zresztą, zapewne nieprzypadkowo, uczestnicy wystawy zatytułowali ją Nowym Gipsorytem. W tym kontekście, zarówno jako artysta jak i miłośnik wszelakiego tworzenia, chciałbym podziękować twórcom, za tę efektowną reaktywację, zapominanej dziś techniki gipsorytniczej. Czytaj dalej

Sebastian Grochocki

Sebastian Grochocki, Portret Satyra, 2016, gipsoryt, drzeworyt, 250x124cm, (reprodukcja, sebastiangrochocki.com)

Sebastian Grochocki, Portret Satyra, 2016, gipsoryt, drzeworyt, 250x124cm, (reprodukcja, sebastiangrochocki.com)

Sebastian Grochocki (ur. 1988) tworzy interesującą grafikę artystyczną (jego internetowe portfolio dostępne jest na www.sebastiangrochocki.com). Sądzę, że szczególną uwagę należy zwrócić na jego najnowszy zestaw prac – wielkoformatowe grafiki, przekraczające rozmiar 2 metrów.

Artysta z technik druku wypukłego wykorzystuje gipsoryt, linoryt a także drzeworyt. Fascynuje się mitologią świata antycznego, kosmosem i komponowaniem muzyki. W jego przedstawieniach graficznych pojawiają się odniesienia do mitologicznych postaci, ukazywane w wyraźnym związku ze światem przyrody. Bogactwo tonów szarości, uzyskiwane za sprawą niezwykle subtelnej formy z jakiej buduje swoje kompozycje, ma kierować myśli do Natury i wewnętrznej struktury wszechświata, jego naturalnego ruchu i dźwięku istnienia.

Postaciami Prometeusza czy Faetona nakreśla charakter człowieka, zewnętrzną psychologiczną warstwę czy inaczej „skórę” jaką nabywa, doświadczając całościowego życia. To na tym poziomie występują powodzenia ale i problemy, pewność siebie i wahanie, czyli konflikty, a więc codzienna, wewnętrzna walka z samym sobą. Ta zewnętrzna powierzchowność skrywa prawdziwą osobowość a świat Natury i zwierzat stanowi doskonałe, metaforyczne zwierciadło naszych emocji. Czytaj dalej

Piotr Pasiewicz

Piotr Pasiewicz, Bez tytułu, 2011, linoryt plus rysunek, 70x100 cm, (reprodukcja za zgodą artysty)

Piotr Pasiewicz, Bez tytułu, 2011, linoryt plus rysunek, 70×100 cm, (reprodukcja za zgodą artysty)

Piotr Pasiewicz jest twórcą szczególnym pośród łódzkich grafików. Cenię go za spontaniczność, elastyczność i wielką otwartość w kreowaniu obrazów graficznych, które to cechy sprawiają, że jego sztuka jest niezwykle prawdziwa, wyjątkowa i żywa, Pasiewicza właśnie, bo pochodzi głęboko z jego istoty. Również za stosowanie przez artystę technik, dodawanych do grafiki warsztatowej, jak rysunek wykonywany piórkiem czy rapidografem oraz szczególne eksperymentowanie z materią, zarówno pod względem techniczym jak i ideowym, należy się podziękowanie dla Piotra. Za przecieranie nowych szlaków w grafice i współczesnej sztuce. Czytaj dalej

Lesław Miśkiewicz – drzeworyty

Lesław Miśkiewicz, Bez tytułu, 1987, drzeworyt, 34x34cm (reprodukcja – www.triennial.cracow.pl)

Lesław Miśkiewicz, Bez tytułu, 1987, drzeworyt, 34x34cm (reprodukcja – www.triennial.cracow.pl)

W galerii Oko dla Sztuki w Krakowie, w marcu 2015 roku, miała miejsce wystawa Lesława Miśkiewicza „Oblicza geometrii – drzeworyty i grafiki komputerowe z lat 1986 – 2015”. Zainteresowała mnie szczególnie ta część ekspozycji, poświęcona grafice drzeworytniczej; technice coraz rzadziej dziś stosowanej a zastąpionej w znacznym stopniu przez łatwiejszy w kształtowaniu linoryt.

Lesław Miśkiewicz, w swojej pracy artysty-grafika, upodobał sobie klasyczny drzeworyt. Odbija go, stosując czarną farbę drukarską. Jego grafiki to gra jasności i cienia, czerni oraz bieli i powstających z nich tonowych kontrastów. Dominujące w jego pracach układy geometryczne, mające uporządkowany charakter, znakomicie wpasowują się w strukturę drewna. Rzędy linii, uzyskane poprzez ich częściowe wycięcie i pozostawienie tych drukujących, są wizualnie odbierane przez patrzącego w szerokim zestawie odcieni szarości. Czytaj dalej